Bicentennial Man is a 1999 dramedy film starring Robin Williams and Sam Neill based on the well-known novella of the same name by Isaac Asimov

The film follows the evolution of the android robot Andrew Martin (Robin Williams) from his introduction into the Martin family and interaction with them through three generations: discovery of his emotional and creative abilities, development into an artist and inventor, evolution into an android, his fight to win legal recognition for his humanity, and ultimate destiny

http://en.wikipedia.org/wiki/Bicentennial_Man_(film)

Andrew Martin: One has studied your history. Terrible wars have been fought where millions have died for one idea, freedom. And it seems that something that means so much to so many people would be worth having

Here is my advice as we begin the century that will lead to 2081.  First, guard the freedom of ideas at all costs.  Be alert that dictators have always played on the natural human tendency to blame others and to oversimplify.  And don't regard yourself as a guardian of freedom unless you respect and preserve the rights of people you disagree with to free, public, unhampered expression.  ~Gerard K. O'Neill, 2081

For what avail the plough or sail, or land or life, if freedom fail?  ~Ralph Waldo Emerson


Those who expect to reap the blessings of freedom, must, like men, undergo the fatigue of supporting it.  ~Thomas Paine


In the truest sense, freedom cannot be bestowed; it must be achieved.  ~Franklin D. Roosevelt

Nations grown corrupt
Love bondage more than liberty;
Bondage with ease than strenuous liberty.
~John Milton

 

 

 

آی آدم ها که بر ساحل نشسته شاد و خندانید
یک نفر در آب دارد می سپارد جان
یک نفر دارد که دست و پای دائم می زند
روی این دریای تند و تیره و سنگین که می دانید
آن زمان که مست هستید از خیال دست یابیدن به دشمن
آن زمان که پیش خود بیهوده پندارید
که گرفتستید دست ناتوانی را
تا توانایی بهتر را پدید آرید
آن زمان که تنگ می بندید
بر کمرهاتان کمربند

در چه هنگامی بگویم من
یک نفر در آب دارد می کند بیهوده جان قربان
آی آدمها که بر ساحل بساط دلگشا دارید
نان به سفره جامه تان بر تن
یک نفر در آب می خواند شما را
موج سنگین را به دست خسته می کوبد
باز می دارد دهان با چشم از وحشت دریده
سایه هاتان را ز راه دور دیده
آب را بلعیده در گود کبود و هر زمان بی تابیش افزون
می کند زین آبها بیرون گاه سر گه پا
آی آدم ها که روی ساحل آرام ، در کار تماشائید !
موج می کوبد به روی ساحل خاموش
پخش می گردد چنان مستی به جای افتاده ، بس مدهوش
می رود نعره زنان. وین بانگ باز از دور می آید :
” آی آدم ها .. “

و صدای باد هر دم دلگزاتر
در صدای باد بانگ او رساتر
از میان آبهای دور یا نزدیک
باز در گوش این نداها
” آی آدم ها… “

 

علی اسفندیاری یا علی نوری مشهور به نیما یوشیج (زاده ۲۱ آبان ۱۲۷۴ ^[۱] خورشيدی در دهکده یوش استان مازندران - درگذشت ۱۳ دی ۱۳۳۸ ^[۲] خورشیدی در شمیران شهر تهران) شاعر معاصر ایرانی است. وی بنیانگذار شعر نو فارسی است.

نیما یوشیج با مجموعه تأثیرگذار افسانه که مانیفست شعر نو فارسی بود، در فضای راکد شعر ایران انقلابی به پا کرد. نیما آگاهانه تمام بنیاد ها و ساختارهای شعر کهن فارسی را به چالش کشید. شعر نو عنوانی بود که خود نیما بر هنر خویش نهاده بود.

تمام جریان‌های اصلی شعر معاصر فارسی مدیون این انقلاب و تحولی هستند که نیما مبدع آن بود.

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد

 

 

 

ایلنا: مهدی سحابی نقاش، مجسمه‌ساز، نویسنده، عکاس و مترجم ایرانی صبح امروز بر اثر ايست قلبي درگذشت .
به گزارش ایلنا مهدی سحابی متولد ۱۳۲۳ در شهر قزوین نقاش، مجسمه‌ساز، نویسنده، عکاس و مترجم ایرانی است. عمده شهرت سحابی بابت ترجمه مجموعهٔ در جستجوی زمان از دست رفته نوشته مارسل پروست است.
سحابی در آغاز به تحصیل در هنرکده هنرهای تزیینی تهران و سپس فرهنگستان هنرهای زیبا ی رم مشغول شد، اما پس از مدتی هر دو را رها کرد. وی مدتی به سراغ روزنامه‌نگاری، بازیگری، عکاسی و کارهای مشابه پرداخت و در آخر به سراغ ادبیات، نقاشی و ترجمه ادبی رفت. وی آثاری را از زبان‌های انگلیسی، فرانسوی و ایتالیایی به فارسی برگردانده است و رمان عظیم مارسل پروست بی‌گمان مهم‌ترین ترجمه اوست. او دوره نقاشي و كارگرداني را نيمه تمام نهاد و به روزنامه‌نگاری روي آورد.
ترجمه بارون درخت‌نشین ایتالو کالوینو مرگ قسطي اثر لويي فردينان سلين مونته دیدیو کوه خدا آری دلوکا و مادام بواري نوشته گوستاو فلوبر، از آثار معروف سحابي است.
وی صبح امروز در اثر ایست قلبی در فرانسه در گذشت. ... و احسان فتاحیان را یاری کنیم 

فردوسی

زِدلها همه کینه بیــرون کنــید***به مهر اندرون کشور افسون کنید

زخون ریختن دست باید کشـید***ســــرِ بیــگنــاهـان نـباید بـریـد

همه ز آشتی کام مردم رواست***که نابود باد آنکه او جنگ خواست

 

آنك سیزده آبان سبزترین روز سال می آید آنهم در این خزان برگها.

خوب گویا به انگیزه ی یا بهانه ی زادروزم -نه آبان- هم که شده باید به روز کنم. قرار بود قسمتهایی از کتاب معرفی شده در پست پیش را بیاورم. البته کتاب در دسترس نیست به همین دلیل شماره ی ص را نمی توانم بنویسم. یکی از دوستان اصل مقالات انگلیسی را خواسته بود که من ندارم. این بخشها از ترجمه ی خودم است که در حقیقت باید در بدنه ی اصلی کتاب خوانده شوند چون پنج مقاله ی به هم پیوسته اند و اینجا تنها برای نمونه آورده ام:

 

خواندن كتاب هاي كودكان را دوست دارم. هنگام كودكي اين كتاب ها برايم لذت بخش بودند و همين حقيقت كه در بزرگسالي نيز همچنان برايم لذت بخش مانده اند مرا به اين راه كشانيد كه در مقام پژوهنده اي ادبي كانون توجه خود را به آن ها معطوف كنم. فرض نخستين من اين است كه لذت من شايد بتواند سرچشمة ارزشمندي از بينش باشد و شايد درك بيشتر از اين نكته مرا در تعيين ويژگي هايي كه كتاب هاي كودكان را ـ همچون گونة نوشتاري متمايز و نوع ادبي ويژه ـ از ديگر كتاب ها جدا مي كنند، ياري رساند.

     آن دسته از كتاب هاي كودكان كه لذتي ويژه برايم به ارمغان آورده اند ـ متن هايي قديمي تر همچون  داستان پيتر ربيت اثر بتريكس پاتر، آنجا كه چيزهاي وحشي هستند اثر موريس سندك، تار شارلوت اثر اي. بي. وايت و آثاري جديدتر مانند ويتزي بت اثر فرانسسكا ليا بلاك، يا كتاب هاي تصويري كريس راشكا يا رمان هاي نويسندة كانادايي برايان دويل ـ هرچند به ظاهر كاملاً از هم متفاوتند، اما در دو چيز اشتراك دارند. نخست اين كه در ويژگي هاي غالباً مرتبط با متون  نوشته شده براي كودكان ـ همان ويژگي هايي كه در فصلي  از كتابم لذت هاي ادبيات كودكان در اين باب  برشمرده ام - مشترك اند. كتاب هاي كودكان، دست كم در مقايسه با بسياري از متون ادبي بزرگسالان، كوتاه، ساده، غالباً با هدف آموزشي، و در نگرش نسبت به زندگي، به روشني مثبت انديش اند، يعني خوش بينانه اند و پاياني خوش دارند. اما نكتة دوم، آنچنان كه از بحث هاي انتقادي گسترده دربارة بسياري از اين متون برمي آيد، سادگي ظاهري آن ها در برگيرندة ژرفاهاست و اغلب، خوش بيني ظاهري آن ها نيز به گونه اي شگفت انگيز، با ويژگي هاي حاكي از بدبيني همراه است، يعني شرايطي كه با خطيري و دل انگيزي، نتايجي منفي و معكوس به بار مي آورند و پيام هاي ظاهري متن را به مقابله مي ايستند و تحليل مي برند. اين متون را مي توان به آساني و بي هيچ تلاشي خواند يا شنيد، اما هنگامي كه خوانده مي شوند، همچنان معنا و اهميت و پيچيدگي را مي پرورانند تا پژواك آن ها در درون و برون متن به صدا در آيد. اين ها، متوني پرطنين اند.

     آن ها را دوست دارم و بر اين باورم كه اين دوست داشتن به دليل طنين انداز بودنشان است ـ زيرا با وجود سادگي، خود را به انديشة بسيار وامي نهند. در كار اين متون كه به ظاهر صريح و در عين حال غيرصريح اند، افسوني نهفته است. گاه متوني را مي يابم كه آشكارا پيچيده تر، اما افسونيشان كمتر است.

پری نودلمن

ادبيات با حضور، يا بي حضور ما زنده خواهد ماند، اما اگر كمترين باوري به لذت هاي هوشياري داريم، كساني را كه به آنها درس مي دهيم، تشويق مي كنيم كه  نسبت به شيوه هاي خواندن و گسترة خوانش هاي موجود، هوشيار باشند. بياييد كتابخانه هايمان، برنامه هايِ درسيمان، دلبستگي هايمان، آكنده از ادبياتي باشد كه چندگانگيِ نژادي و فرهنگي را نشان مي دهد. بياييد تضادها را تدريس كنيم. بياييد تفاوت را بپذيريم، يا بهتر از آن، تشخيص دهيم. بياييد شالودة  ايدئولوژيكِ كتاب هايي را كه مي خوانيم و موضع هايي را كه هنگام خواندن مي گيريم، آشكار سازيم. كسي چه مي داند، شايد با تداوم رو در رو شدن با تناقض هاي درون خود و درون متن هايي كه مي خوانيم، خود را اندكي از فشارهاي ايدئولوژي برهانيم.

رادریک مکگیلیس

 زيبايي شناسيِ نو در پايانِ سدة هيجدهم، و با انتشار كتاب نقد داوري اثرِ كانت زاده شد. اصطلاح زيبايي شناسيك، كه به لذت برآمده از آثار هنري اشاره دارد، در  [شناخت]  اين مفهوم كه آثار زباني بايد از گونه هايِ عملي تر، فايده باورانه تر، يا هدفمندترِ كاربردهاي زباني متمايز باشد، امري كاملاً مهم به شمار مي آمد. در حالي كه ادبيات - پيش از اين - به گونه هايِ بسياري از متون، از جمله خطابه ها و متون علمي اشاره مي كرد، اما نظريه پردازانِ بعد از كانت، برآن بودند كه كاربرد اين اصطلاح را به متوني محدود كنند كه با عبارت (زيبايي شناسيك) “هدفمنديِ بدون هدف” (تكيه كلام كانت) تعريف پذير بودند. براي نمونه، مي توان از يكي از مثال هاي صورتگرا و بصريِ كانت ياد كرد: لذتي كه از طرح خالكوبي بر مي آيد، ممكن است از ارزيابيِ ما از تأثيرِ بصري و فيزيكيِ آن بر بدن جدا باشد. در طول دو سدة گذشته،‌ لذتِ متون (گذشته از خالكوبي) به گونه اي دامنه دار توجه ما را - شايد هم به ويژه در حيطة ادبيات كودك -  به خود معطوف كرده است، كه تا حدي به سبب تصويري است كه رمانتيك ها از كودكي - همچون قلمرويي كه با رنگ و بويِ زرّينِ بازي معصومانه، از هدفمنديِ بزرگسال محفوظ مانده -  به وجود آوردند. اما اهميتِ آشكارِ آموزش گرايي در ادبيات كودك آن دوره آن را در هاله اي از ترديد فرو برد و در معرض بحث نهاد مبني بر اينكه: ادبيات كودك هدفي داشته است و از اين رو نمي توان آن را زيبايي شناسيك دانست.

مارگارت هيگونه

  دومين خط پژوهش كه دوست دارم دنبالة آن را – هر چند اين پيگيري به خاطر محدوديت فضا مختصر باشد - بگيرم از ملاحظة نودلمن در حوزة داستان كودك برمي آيد كه، “كتاب هايي كه بيشترين لذت را از آن ها مي برم دربارة دو تضاد هستند كه به روشني تعريف شده و روياروي هم قرارگرفته اند.” همانطور كه نودلمن با هوشياري بيان مي كند در بسياري از بهترين نمونه هاي داستان كودك، “كششي در سوهاي مختلف باقي مي ماند. كششي ميان لذت ندانستن و مهارت در يافتن ميزان نادانسته ها.” او اين كشش را به خصيصه اي مهم و اغلب ناديده گرفته شده از تجربة خواندن مربوط مي كند: “فكر مي كنم كه در بحث از لذت جنبه اي ديگر نيز در كار است: يعني شيوه اي كه مي گذارد به افراط در اجراي آييني حركت از كودكي به پختگي، و از معصوميت به دانش، به گونه اي مكرر وارد شويم. چنين حركتي در زندگي واقعي تنها يك بار براي ما روي مي دهد.” همانطور كه خواننده اي جوانتر يا پيرتر،  [خواندن]  متون كلاسيك مشخصي از داستان كودكان را مكرر تجربه مي كند، “پيري از پس جواني فرا مي رسد تنها براي آن كه ديگر بار جواني، افسون وار، از پس آن فرا رسد.” بازهم دوست دارم بگويم كه اين كشش هاي متناقض لزوماً به ادبيات كودك منحصر نمي شود. چنين پديده اي را بيش از پنجاه سال پيش، شاعر و منتقد و نويسندة داستان كودك برجسته اي، در سخنراني اي دربارة ساختار شعري توصيف كرده است؛ سخنراني اي كه مدتها فراموش شده  بود و من به تازگي در كشف دوباره و انتشار آن بختيار بودم. منظورم مقالة “سطوح وتضادها: ساختار و شعر،” است كه رندل جارل آن را در سال 1942 در دانشگاه پرينستون ارائه كرد و نخستين بار در مجلة جورجيا ريويو منتشر شد.

رابرت لوول، بعدها، پس از مرگ جارل در اداي دِيني شيوا، خاطرنشان كرد كه موضوع كليديِ اين دوست نزديك “كودكيِ خام و از دست رفتة او بود، كه تنها در خاطره و خيال مي شد به چنگش آورد. و مهمتر از همه كودكي! . . . براي جارل، كودكي نگاهي الهي بود كه گذرا بود، كه برآن بود در تمام طول زندگي با آن زيست، با درد و با ظرافت با آن دوباره زيست، دگرگونش كرد، باليده اش كرد – مرد همراهِ زن و رو در روي او، كودك همراهِ بزرگسال و رو در روي او”

 تامس تراویسانو

 

 

بیش از  یک ماه است که در خانه اینترنت ندارم و به روز کردن وبلاگ هم دردسر دارد. به زودی به روز خواهم کرد.

The International Day of Non-Violence is marked on 2 October, the birthday of Mahatma Gandhi, leader of the Indian independence movement and pioneer of the philosophy and strategy of non-violence

According to General Assembly resolution A/RES/61/271 of 15 June 2007, which established the commemoration, the International Day is an occasion to "disseminate the message of non-violence, including through education and public awareness". The resolution reaffirms "the universal relevance of the principle of non-violence" and the desire "to secure a culture of peace, tolerance, understanding and non-violence"

Introducing the resolution in the General Assembly on behalf of 140 co-sponsors, India’s Minister of State for External Affairs, Mr. Anand Sharma, said that the wide and diverse sponsorship of the resolution was a reflection of the universal respect for Mahatma Gandhi and of the enduring relevance of his philosophy. Quoting the late leader’s own words, he said: "Non-violence is the greatest force at the disposal of mankind. It is mightier than the mightiest weapon of destruction devised by the ingenuity of man"

 "Non-Violence", a sculpture by Karl Fredrik Reutersward, sits permanently outside UN Headquarters in New York.  UN Photo